Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπινων όντων αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες"(ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;). Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία!

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Το σώμα σου είναι ένα δάσος ολάκερο



" Το σώμα σου δεν είναι ναός. Οι ναοί μπορούν να γκρεμιστούν και να βεβηλωθούν. Το σώμα σου είναι ένα δάσος, σκιάδα από φύλλα σφενδάμων, μυρωδάτα αγριολούλουδα που βλασταίνουν δίπλα σε θάμνους ανάμεσα στα δέντρα. Θα γεννηθείς ξανά και ξανά, όσες φορές κι αν έχεις καταστραφεί "

Eγώ με τη σειρά μου να τονίσω ότι ο διαχωρισμός της ευαίσθητης συνείδησης ή διάνοιας του σώματος από τη διάνοια του πνεύματος είναι καταστροφική για κάθε ανθρώπινο πλάσμα. Αυτά τα δυο αποτελούν μια αδιαίρετη ολότητα, όπου το ένα συμπληρώνει το άλλο και βρίσκεται σε διαλεκτική σχέση μαζί του, χωρίς το καθένα να απωλέσει την αυτονομία του. Μέσα στους κύκλους, τους πόνους, τις στιγμές της γαλήνης, της ομορφιάς ή των δεινών και την αντάρα της ζωής. Για την επίτευξη της λεγόμενης φυσικής και πνευματικής ευεξίας. Κι επειδή η φύση του ανθρώπου ολοκληρώνεται μέσα στο φυσικό της περιβάλλον, είναι σημάδι υγείας να διατηρεί ο άνθρωπος αρμονική σχέση με τη φύση και ακόμη κι αν λυγίζει στην πνοή των άγριων ανέμων να καταφέρνει να μη σπάει. Σαν ένα ανθεκτικό δεντράκι που δεν το πτοεί το σφυροκόπημα των στοιχείων της φύσης. Και ειδικά η γυναίκα, η, αρχέγονη σαν τη Φύση-μεγάλη Μητέρα θεά, πηγή της ζωής και μάλλον το πραγματικά ισχυρό φύλο, διαθέτει τόσο συναισθηματική ευφυία και αυθεντική εσωτερική φωνή όσο και εκείνες όλες τις ιδιότητες -που τόσο απεχθάνθηκαν και στοχοποίησαν οι μονοθεϊστικές θρησκείες- για να αφουγκραστεί τη δύναμη και τη γεμάτη ευωδιές υφή της δικής της φύσης. Και να συντονιστεί με την ιδιαίτερη σοφία και τις φυσικές κινήσεις του σώματός της. Ακόμη κι αν κακοποιείται και πνίγεται από τα παράσιτα και "σαπρόφυτα" της ζωής-εχθρούς της ίδιας της ανθρώπινης φύσης και των "αιώνιων χαρών" της. Αυτών που δεν μπορούν απ'τη φύση τους να κλειστούν μέσα σε κάθε είδους ναούς, που κάποτε έρχεται η ώρα τους να γκρεμιστούν με πάταγο στη γη, να στριμωχτούν μέσα σε πνιγηρούς κώδικες, να εκφυλιστούν μέσα σε κελιά από αρρωστημένη ηθική και μπετόν.

 Ο Ένοικος...

εδώ βρήκα την εικόνα, τα λόγια της οποίας και μετέφρασα.

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Η πόλη των ψευδών αναμνήσεων

" Η πόλη των ψευδών αναμνήσεων "


Μία από τις παραποιημένες φωτογραφίες που χρησιμοποιήθηκαν στο πείραμα της Kimberley Wade. Παλιές φωτογραφίες των συμμετεχόντων επικολλήθηκαν σε κάποια άσχετη φωτογραφία αερόστατου, κατά τρόπο ώστε να παραπέμπουν σε οικογενειακές στιγμές του παρελθόντος. Από
τους συμμετέχοντες ζητήθηκε έπειτα να καταθέσουν, κατά την πορεία τριών διαδοχικών συνεντεύξεων, όλα όσα μπορούσαν να θυμηθούν σχετικά.
(κλίκαρε πάνω στην εικόνα για μεγένθυση)

Το 1992, ο Jim Coan, φοιτητής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο Washington, ανέλαβε, ως μέρος μιας ευρύτερης μελέτης υπό την καθηγήτρια του, Elizabeth Loftus, την εκτέλεση ενός πειράματος σε σχέση με τη δυνατότητα εμφύτευσης ψευδών αναμνήσεων σε ανθρώπους. Ο Coan επέλεξε ως υποκείμενα του πειράματος τη μητέρα, την αδερφή και τον δεκατετράχρονο αδερφό του, Chris, παραδίδοντας τους ολιγόλογες περιγραφές τεσσάρων περιστατικών που είχαν λάβει χώρα κατά την παιδική ηλικία του Chris και ζητώντας τους να σημειώσουν μέσα στις επόμενες έξι μέρες όλα όσα περισσότερα μπορούσαν να θυμηθούν σχετικά. Τα τρία από τα αναφερόμενα περιστατικά αντιστοιχούσαν σε πραγματικά γεγονότα, το τέταρτο όμως ήταν φανταστικό και περιέγραφε τον Chris να έχει χαθεί σε ένα εμπορικό mall στην ηλικία των πέντε ετών, να περιμαζεύεται από κάποιον ηλικιωμένο άνδρα, και τελικά να παραδίδεται σώος πίσω στην οικογένεια του. Τις επόμενες πέντε μέρες, ο Chris θυμήθηκε και σημείωσε διάφορες λεπτομέρειες σε σχέση με το φανταστικό περιστατικό: θυμήθηκε ότι ο κύριος που τον είχε περιμαζέψει ήταν σπουδαίος τύπος, θυμήθηκε ότι είχε φοβηθεί πως δε θα έβλεπε την οικογένεια του ποτέ ξανά, θυμήθηκε την κατσάδα που του είχε ρίξει η μητέρα του.

Μερικές εβδομάδες αργότερα, ο Chris ερωτήθηκε και πάλι. Του ζητήθηκε να βαθμολογήσει τις αναμνήσεις των τεσσάρων περιστατικών σε μια κλίμακα από το 1 ως το 11, όπου το 1 θα αντιστοιχούσε στο πολύ θολό, ενώ το 11 στο εντελώς διαυγές. Για τα τρία αληθή περιστατικά, ο Chris έδωσε βαθμολογίες 1, 10 και 5, ενώ για το φανταστικό περιστατικό με το mall έδωσε 8 - τη δεύτερη υψηλότερη. Επιπλέον, τώρα μπορούσε να θυμηθεί και άλλες λεπτομέρειες, όπως ότι ο ηλικιωμένος άνδρας φορούσε μπλε φανελένιο πουκάμισο, ότι ήταν φαλακρός και ότι φορούσε γυαλιά. Όταν ενημερώθηκε ότι το ένα από τα τέσσερα περιστατικά ήταν φανταστικό και του ζητήθηκε να το αναγνωρίσει, ο Chris επέλεξε ένα από τα αληθή περιστατικά. Και όταν τελικά του αποκαλύφθηκε ότι το περιστατικό με το mall ήταν πέρα για πέρα φανταστικό, ο Chris δυσκολεύτηκε πολύ να το πιστέψει.

Με κεντρισμένο το ενδιαφέρον, οι Loftus και Coan, σε συνεργασία με άλλα μέλη από την ομάδα, σχεδίασαν ένα νέο πείραμα, βασισμένο στις ίδιες μεθόδους, στο οποίο τη φορά αυτή πήραν μέρος 24 άτομα. Οι έξι από τους συμμετέχοντες -δηλαδή, ένας στους τέσσερις, ή ποσοστό 25%- θυμήθηκαν το ψευδές περιστατικό με το mall, ενώ από αυτούς οι πέντε, όταν τους αποκαλύφθηκε ότι μεταξύ των τεσσάρων περιστατικών το ένα ήταν φανταστικό, υπέδειξαν κάποιο από τα τρία πραγματικά τους βιώματα. Τα ίδια αποτελέσματα επαναλήφθηκαν και σε σειρά άλλων ανάλογων πειραμάτων, από διαφορετικούς ερευνητές, μετά την ανακοίνωση της μελέτης των Loftus και Coan. Ένα 25%, όχι μόνο θυμόταν το ψευδές συμβάν της παιδικής ηλικίας με το mall, αλλά μπορούσε να ανακαλέσει και διάφορες ενδιάμεσες λεπτομέρειες. Έκτοτε, το συγκεκριμένο πείραμα έμεινε γνωστό και πέρασε στη βιβλιογραφία ως τεχνική «Χαμένος στο Mall» («Lost in the Mall» technique - ενδεικτικά μόνο: https://en.wikipedia.org/wiki/Lost_in_the_mall_technique, http://users.ecs.soton.ac.uk/harnad/Papers/Py104/loftus.mem.html).

Η δημοσίευση όλων αυτών τράβηξε την προσοχή ψυχολόγων, ψυχιάτρων και ερευνητικών ιδρυμάτων. Νέα πειράματα διενεργήθηκαν γύρω από το ζήτημα της δυνατότητας εμφύτευσης ψευδών αναμνήσεων, και τα αποτελέσματα ήταν από εντυπωσιακά έως ανησυχητικά. Έτσι, αν ένα 25% είχε αποδειχθεί δεκτικό στην εμφύτευση της ψευδούς ανάμνησης με το εμπορικό mall, ένα ποσοστό 50% των συμμετεχόντων στο πείραμα της Kimberley Wade, καθηγήτριας ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο Warwick της Αγγλίας, μπορούσε να θυμηθεί την εμπειρία μιας πτήσης με αερόστατο που δεν είχε γίνει ποτέ. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν η επίδειξη παραποιημένων φωτογραφιών, όπου οι συμμετέχοντες εμφανίζονταν να επιβαίνουν στο καλάθι ενός αερόστατου και να χαμογελούν ξέγνοιαστα, σε υποτιθέμενες παλιές οικογενειακές στιγμές. Σε μία άλλη, τρομακτική περίπτωση, ο John Ingram, αξιωματικός της αστυνομίας και πολιτευτής των Ρεπουμπλικανών στην πολιτεία Washington, κατηγορούμενος από τις δύο του κόρες για σεξουαλική κακοποίηση, θυμήθηκε με λεπτομέρειες μία φανταστική επιμέρους ιστορία κακοποίησης των παιδιών του, που ο Richard Ofshoe, κοινωνιολόγος και ειδικός στο θέμα των κατασκευασμένων αναμνήσεων, του είχε προβάλει ως δήθεν πρόσθετη κατηγορία, προκειμένου να ελέγξει την αξιοπιστία της ομολογίας του. Ο Ingram είχε αρχικά αρνηθεί τα πάντα, όμως, έπειτα από επανειλημμένες ανακριτικές συνεδρίες, είχε τελικά αποδεχθεί όλες τις κατηγορίες που του απέδιδαν οι κόρες του, μεταξύ των οποίων και η συμμετοχή σε οργιαστικές σατανιστικές τελετές (σε σχέση με τα προηγούμενα: http://www.bbc.com/news/science-environment-24286258, https://en.wikipedia.org/wiki/Thurston_County_ritual_abuse_case, http://www.spring.org.uk/2008/02/implanting-false-memories-lost-in-mall.php).

 Εκείνο που έγινε πολύ σύντομα φανερό ήταν ότι το φαινόμενο των ψευδών αναμνήσεων αντιστοιχούσε σε μια σύνθετη κατάσταση, με μεγάλο φάσμα υποκατηγοριών και υποπεριπτώσεων. Γι' αυτό και η όλη διαταραχή χαρακτηρίστηκε σύνδρομο: το σύνδρομο των ψευδών αναμνήσεων («false memory syndrome» - https://en.wikipedia.org/wiki/False_memory_syndrome).

Μία από τις πολλές προεκτάσεις του ζητήματος ήταν και η νομική. Γιατί, εφόσον ψευδείς αναμνήσεις μπορούσαν, αποδεδειγμένα πλέον, να κατασκευάζονται και να ενσωματώνονται σε δικαστικές μαρτυρίες, πόσο αξιόπιστες μπορούσαν να είναι οι όποιες καταθέσεις μαρτύρων, και πόσο μπορούσαν οι δικαστές, ιδίως σε υποθέσεις δίχως απτά στοιχεία, να βασίζονται σε αυτές; Ήδη το 1992, ταυτόχρονα με την έναρξη των πειραμάτων των Coan και Loftus, στην Αμερική είχε ιδρυθεί το «Ίδρυμα για το Σύνδρομο Ψευδών Αναμνήσεων», με σκοπό την παροχή νομικών συμβουλών και καλύψεων σε κατηγορούμενους που υποστήριζαν ότι είχαν πέσει θύματα ψευδών αναμνήσεων μαρτύρων («False Memory Syndrome Foundation» - http://www.fmsfonline.org, https://en.wikipedia.org/wiki/False_Memory_Syndrome_Foundation). Κατηγορούμενοι για εγκλήματα παιδικής κακοποίησης -αθώοι και ένοχοι- ήταν από τους πρώτους που προσέφυγαν στις υπηρεσίες του, καθώς τα κατηγορητήρια τους βασιζόταν συνήθως σε μαρτυρικές καταθέσεις συμβάντων του παρελθόντος, που πλέον μπορούσαν εύκολα να αμφισβητηθούν και να απορριφθούν στα δικαστήρια. Την ίδια χρονιά είχε ιδρυθεί και το «Innocence Project», ένα ινστιτούτο που προωθούσε την αναψηλάφηση δικαστικών υποθέσεων στις οποίες υπήρχε η υποψία κακοδικίας λόγω, μεταξύ άλλων, λανθασμένων ή και ολότελα ψευδών αναμνήσεων μαρτύρων (http://www.innocenceproject.org).

Πέρα από τα πρακτικά ζητήματα, οι ασχολούμενοι με τη διερεύνηση της όλης ιστορίας δεν άργησαν να φτάσουν και σε ορισμένες περίεργες διαπιστώσεις. Από την αρχή ήταν φανερό ότι οι περισσότερες περιπτώσεις ψευδών αναμνήσεων αφορούσαν άτομα που υποβάλλονταν από ψυχοθεραπευτές σε συνεδρίες αναδρομής υπό ύπνωση, προκειμένου να επαναφέρουν στη μνήμη τους απωθημένα τραυματικά συμβάντα του παρελθόντος και να μπορέσουν έτσι να τα αντιμετωπίσουν. Μεταξύ των ατόμων αυτών, λοιπόν, δύο ασυνήθιστα μοτίβα παράξενων αναμνήσεων διαπιστώθηκε ότι αναδύονταν με αυξημένη συχνότητα. Το πρώτο αφορούσε αναμνήσεις απαγωγής από εξωγήινους - «αναμνήσεις αστρόπλοιων», όπως έμειναν γνωστές («starship memories» - http://news.harvard.edu/gazette/story/2002/10/starship-memories). Το δεύτερο είδος ήταν πιο συχνό και αφορούσε, όπως στην περίπτωση του John Ingram που είδαμε, αναμνήσεις σατανιστικών τελετών. Στην ανάδυση των δύο αυτών μοτίβων αναμνήσεων είχε αναφερθεί ο γνωστός αστροφυσικός και συγγραφέας Carl Sagan, στο βιβλίο του «The Demon-Haunted World: Science as a Candle in the Dark» (https://en.wikipedia.org/wiki/The_Demon-Haunted_World). Πολύ πιο εκτεταμένη, ωστόσο, ήταν η έρευνα του ψυχιάτρου Colin Ross, ο οποίος, μέσα από το βιβλίο «Satanic Ritual Abuse: Principles of Treatment», εξέτασε το φαινόμενο των αναμνήσεων σατανιστικών τελετών υπό διαφορετικές οπτικές γωνίες, εκθέτοντας λιγότερο γνωστές πτυχές του (https://books.google.gr/books/about/Satanic_Ritual_Abuse.html?id=3PkKrgn2CrUC&redir_esc=y). Όπως σημειώνεται από τον Ross, μεταξύ των περιπτώσεων που εξέτασε, τόσο οι άνθρωποι που ανακαλούσαν στη μνήμη τους περιστατικά απαγωγής από εξωγήινους όσο και εκείνοι που διατηρούσαν αναμνήσεις σατανιστικών τελετών ήταν στην πλειοψηφία τους εχέφρονες, συνηθισμένοι κατά τα λοιπά πολίτες, που μάλιστα δυσπιστούσαν έντονα, οι μεν για τις ιστορίες των δε και αντιστρόφως. Ο ίδιος ερευνητής είχε προχωρήσει και σε μία ενδιαφέρουσα επισήμανση: από τα επιστημονικά και διοικητικά μέλη του Ιδρύματος για το Σύνδρομο Ψευδών Αναμνήσεων -του ιδρύματος παροχής νομικής στήριξης, στο οποίο αναφερθήκαμε πριν- ένας σημαντικός αριθμός ήταν άνθρωποι που σχετίζονταν με πειράματα ελέγχου του νου μέσω του σχεδίου MKUltra της CIA, έχοντας σε αρκετές περιπτώσεις λάβει χρηματοδότηση από την εν λόγω υπηρεσία (συγκεκριμένα: http://whale.to/c/falsememory.html - για το σχέδιο MKUltra: https://en.wikipedia.org/wiki/Project_MKUltra).

Υπάρχουν πολλά περισσότερα στην ιστορία αυτή, όμως ας αφήσουμε εδώ την ανασκόπηση. Στόχος της ήταν να μας εισαγάγει σε μία συζήτηση για τους αφανείς μηχανισμούς και τις κερκόπορτες της μνήμης - μιας λειτουργίας συνυφασμένης με τη ζωή σε βαθμό ώστε τα προϊόντα της να συγχέονται συχνά με αυτή. Μιλάμε για ένα περίπλοκο σύστημα καταγραφής εικόνων, σκέψεων, πράξεων, συναισθημάτων, προσώπων, χώρου, χρόνου, αισθήσεων, και γενικά εμπειριών κάθε είδους, με «καλωδίωση» που ξεκινά από τον πυρήνα της ύπαρξης και φτάνει ως τη συνείδηση. Βασικά κέντρα της αποτελούν δομές του εσώτερου εγκεφάλου, όπως ο ιππόκαμπος, η παρεγκεφαλίδα, τα βασικά γάγγλια και οι εγκεφαλικές αμυγδαλές, αλλά και νευρωνικά δίκτυα που διατρέχουν όλο τον εγκεφαλικό φλοιό. Δυσλειτουργία του υπερπολύπλοκου αυτού συστήματος, εκτός από συνήθεις σχετικά διαταραχές, του τύπου της αμνησίας ή της παραμνησίας, μπορεί να οδηγήσει και σε πολύ πιο παράξενες καταστάσεις, όπως η υπερθυμησία (εξαιρετικά εκτεταμένη και λεπτομερής μνήμη κάθε σχεδόν μέρας ζωής του ατόμου, γνωστή και ως αυτοβιογραφική μνήμη), η επιλεκτική αμνησία ενός μεμονωμένου γεγονότος (αμνησία που αφήνει ένα κενό στο αρχείο της μνήμης - «lacunar amnesia») ή η αποσυνδετική διαταραχή ταυτότητας (εναλλαγή δύο ή περισσότερων προσωπικοτήτων στη συμπεριφορά του ατόμου, γνωστή και ως διαταραχή πολλαπλών προσωπικοτήτων - ενδεικτικά σε σχέση με τις διάφορες διαταραχές της μνήμης: https://en.wikipedia.org/wiki/Category:Memory_disorders).
 
Στο σχήμα σημειώνονται η αριστερή εγκεφαλική αμυγδαλή, ο ιππόκαμπος και η παρεγκεφαλίδα. Κάθε μία από τις εγκεφαλικές αυτές δομές εξυπηρετεί διαφορετικά είδη μνήμης, με την παρεγκεφαλίδα να είναι υπεύθυνη για τη λεγόμενη διαδικαστική μνήμη, τη μνήμη δηλαδή που σχετίζεται με την εκμάθηση αυτοματοποιημένων διεργασιών (δεξιοτήτων), όπως το δέσιμο των κορδονιών ή η ισορροπία στις δύο ρόδες ενός ποδηλάτου, το δε ζεύγος των εγκεφαλικών αμυγδαλών να σχετίζεται με τη συναισθηματική μνήμη, τη σύνδεση δηλαδή καταστάσεων με συναισθήματα, και ειδικά με το φόβο (όπως όταν π.χ. η θέα ενός φιδιού, μέσω του φόβου, ανασύρει παρόρμηση φυγής). Ο ιππόκαμπος, από την άλλη, εξυπηρετεί τις πιο περίπλοκες λειτουργίες μνήμης, καθώς κωδικοποιεί και αποθηκεύει ολόκληρους νοητικούς χάρτες, όπου δεδομένα χώρου διασυνδέονται και εμπλουτίζονται με σχετικά στοιχεία και λεπτομέρειες.

 Όμως, και πάλι, αντικείμενο μας εδώ δεν είναι οι παθολογικές καταστάσεις μνήμης, αλλά μία συζήτηση για τη φυσιολογική μνήμη και τις επιδράσεις που το περιβάλλον της πόλης μπορεί να ασκεί στη λειτουργία της. Γιατί, εφόσον η πόλη επιδρά, άμεσα ή έμμεσα, σε κάθε σχεδόν παράμετρο της ζωής των πολιτών, θα ήταν παράδοξο να μην επιδρά και στις διεργασίες της μνήμης τους.

Μια τέτοια συζήτηση, λοιπόν, θα μπορούσε να διαχωριστεί σε δύο επιμέρους βασικές συζητήσεις. Η πρώτη αφορά τη μνήμη της ίδιας της πόλης από πλευράς των κατοίκων. Πρόκειται για ένα θέμα του οποίου πτυχές θίξαμε ήδη μέσα από την υποενότητα "Στην πεδιάδα με τις επιφάνειες". Εκεί, μιλώντας για το σύστημα χωρικής αντίληψης, είχαμε επισημάνει ένα ενδιαφέρον γεγονός: η μνημονική αποτύπωση της πόλης παρουσιάζει σημαντικές αποκλίσεις, τόσο ως προς την πραγματική της εικόνα όσο και μεταξύ των κατοίκων.

Σε σχέση με το προηγούμενο, αλλά και γενικότερα για το ζήτημα των επιδράσεων που ασκούν οι σύγχρονες πόλεις στις νοητικές λειτουργίες των κατοίκων τους, έχει συγκεντρωθεί ένας μεγάλος όγκος δεδομένων, προϊόν πολυάριθμων μελετών, εργασιών και αναλύσεων, των τελευταίων κυρίως ετών. Οι έρευνες αυτές -οι οποίες και μαρτυρούν το αυξανόμενο ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας γύρω από το θέμα- έχουν καταλήξει σε αναπάντεχα ευρήματα, οδηγώντας σε συμπεράσματα που ξεφεύγουν από τα προφανή. Κομβικές έννοιες σε κάθε έρευνα του είδους αποτελούν η αντιληπτικότητα και η μνήμη. Η πρώτη αναφέρεται στο κατά πόσο πληροφορίες του περιβάλλοντος που συλλαμβάνονται από τις αισθήσεις φτάνουν να εντυπωθούν στη συνείδηση, ενώ η δεύτερη αφορά τη δυνατότητα ανάσυρσης των πληροφοριών αυτών σε δεύτερο χρόνο. Ο διαχωρισμός είναι, βέβαια, σημαντικός αλλά και προβληματικός ταυτόχρονα, καθώς ο ανθρώπινος νους λειτουργεί ως σύνολο, του οποίου οι επιμέρους λειτουργίες είναι δύσκολο να απομονωθούν και να αναλυθούν ξεχωριστά. Όπως και να 'χει, εδώ θα προσπαθήσουμε να εστιάσουμε στις λειτουργίες της μνήμης, συμπληρώνοντας τη συζήτηση της υποενότητας "Στην πεδιάδα με τις επιφάνειες", η οποία περιστράφηκε κυρίως γύρω από τις αντιληπτικές λειτουργίες.

(κλίκαρε πάνω στην εικόνα για μεγένθυση)


Ιούνιος 2014. Παραπλεύρως της πλατείας Κλαυθμώνος, στις ανενεργές εδώ και πολλά χρόνια κυλιόμενες σκάλες προς τον υπόγειο χώρο στάθμευσης της πλατείας, έχει τοποθετηθεί μία πινακίδα LED matrix, στην οποία εναλλάσσονται οι λέξεις «REALITY DECOMPOSED»
(«ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΠΟΣΥΝΑΡΜΟΛΟΓΗΜΕΝΗ»). Το σκηνικό συμπληρώνεται από διάσπαρτα άδεια κουτιά και πολυάριθμα γυαλιστερά αυτοκόλλητα ορθογώνιων σχημάτων και ποικίλων μεγεθών, τα οποία προφανώς παριστάνουν τα αποσυνδεδεμένα μέρη της
«αποσυναρμολογημένης πραγματικότητας». Είναι ζήτημα αν ένας στους εκατό περαστικούς προσέχει την αλλόκοτη γωνιά. Και είναι ένα άλλο ζήτημα πόσοι από αυτούς που θα την προσέξουν θα εγγράψουν στη μνήμη τους το γεγονός σε βαθμό ώστε να θυμηθούν ή έστω
να νιώσουν ασυναίσθητα οτιδήποτε την επόμενη φορά που θα περάσουν από το σημείο. Παρεμπιπτόντως -και αυτό ανήκει σε ένα άλλο κεφάλαιο της συζήτησης περί μνήμης- από την πλατεία Κλαυθμώνος διερχόταν η Θεμιστόκλεια οχύρωση της αρχαίας πόλης των
Αθηνών, τμήματα της οποίας σώζονται ακόμα, εκτεθειμένα σε κοινή θέα (http://mlp-blo-g-spot.blogspot.gr/2016/04/klafthmonos.html). Κάποτε, εκεί τελείωνε η πόλη.


Η σύγχρονη πόλη, λοιπόν, δεν είναι μέρος φιλικό προς τη μνήμη, και αυτό δε χρειάζονται μελέτες για να γίνει φανερό. Αρκεί να αντιδιαστείλει κανείς την καθημερινή ρουτίνα ενός κατοίκου της υπαίθρου ή ενός αστού των παλιών καιρών με εκείνη ενός κατοίκου μιας σημερινής πόλης - και πολύ περισσότερο μιας μεγαλούπολης.

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

“The Hunger Games”: A Glimpse at the Future? - "Αγώνες Πείνας": μια ματιά σε ένα δυστοπικό μέλλον;


The hit movie “The Hunger Games” takes place in a dystopian future where the poor and wretched masses live under the high tech tyranny of a wealthy elite. Is the movie depicting the kind of society the elite is trying to establish for the New World Order? We’ll look at characteristics of the world presented in “The Hunger Games” and how they relate to plans for a New World Order.


Pushed by a gigantic marketing campaign, The Hunger Games did not take long to become a world-wide sensation, especially among teenagers and young adults. Sometimes referred to as the new Twilight, The Hunger Games has similar components to the previous book-to-movie craze (i.e. a young girl torn between two guys) but takes place in a very different context.

Set in a dystopian future (why is the future always “dystopian”?), The Hunger Games paints a rather grim picture of the world of tomorrow, whether it be from a social, economical or political point of view. In short, it is a big-brotherish nightmare where a rich elite thrives on the backs of a starving population. Meanwhile, the perversity and voyeurism of mass media is taken to absurd levels and is used by the government as a glue to keep its unjust social order intact. Is The Hunger Games giving teenagers a glimpse of a not-too-distant future? It doesn’t take a crystal ball to see the elite are trying to take the world in that direction. Is the author Suzanne Collins communicating a strong anti-NWO message to the youth by showing its dangers or is it getting the youth used to the idea? Let’s look at the fictional, yet possible, future world of The Hunger Games.
Note: This article is about the movie and not the book series. The movie has been formatted in a different way and conveys a slightly different message.

The NWO for Teenagers


The Hunger Games takes place in a context that is strikingly on-par with descriptions of the New World Order as planned by today’s global elite. One of the main characteristics of the New World Order is the dissolving of regular nation-states to form a single world government to be ruled by a central power. In The Hunger Games, this concept is fully represented as the action takes place in Panem, a totalitarian nation that encompasses the entire North-American territory. The United States and Canada have therefore merged into a single entity, a step that many predict that will happen before the full-on creation of the NWO.

 In Panem, the concepts of democracy and freedom have disappeared from America to be replaced by a high-tech dictatorship based on surveillance, monitoring, mass-media indoctrination, police oppression and a radical division of social classes. The vast majority of the citizens of Panem live in third-world country conditions and are constantly subjected poverty, famine and sickness. These difficult living conditions are apparently the result of a devastating event that engendered the complete economic collapse of North America. In District 12, home of the hero Katniss Everdeen, the locals live in conditions similar to the pre-industrial era where families of coal miners lived makeshift in shacks and eat rodents as meals.

While the masses look as if they are living in the 1800s, they are nevertheless subjugated to the high-tech rule of the Capitol, which uses technology to monitor, control and indoctrinate the masses. Surveillance cameras, RFID chips and 3D holograms are abundantly used by the government to manipulate the will of a weak and uneducated population (although there are signs of solidarity and rebelliousness among the peasants). To preserve the fragile social order, the Capitol relies on a massive police force that is always ready repress any kind of uprising. The workers are often rounded up in civilian camps where they are shown state-sponsored propaganda videos. Panem is therefore a high-tech police state ruled by a powerful elite that seeks to keep the masses in poverty and subjugation. As we’ve seen in previous articles on this site, all of these concepts are also thoroughly represented in other forms of media as there appears to be a conscious effort to normalize the ideas of a high-tech police state as the only normal evolution of the current political system.

Living in sharp contrast to the proletariat, the elite in The Hunger Games inhabits the glistening Capitol city and indulges in all sorts of extravagances and fashion trends. This upper-echelon of society perceives the rest of the population as an inferior race to be ridiculed, tamed and controlled. All valuable resources have been vacuumed from the people living in the districts to profit the Capitol, creating a clear and insurmountable divide between Regular People and The Elite. The concept of an opulent elite ruling over the dumbed-down and impoverished masses (thus making them easily manageable) is an important aspect of the New World Order and it is clearly depicted in The Hunger Games. The government’s reliance on high-tech surveillance and mass media to keep the population in check is something we are already seeing and, if we keep going in that direction, the world of The Hunger Games will soon become reality. There is another concept important to the occult elite that is at the heart of The Hunger Games, however: Blood sacrifices to strike fear and gain power.

Blood Sacrifices for the Elite

Όταν η οργιαστική Φύση δονείται


Βαλπουργιανή Νύχτα -30 Απριλίου- όταν μέσα στο ανοιξιάτικο οργιαστικό τοπίο η ανθρώπινη μαγική φύση φλέγεται και συντονίζεται με τη φυσική μαγεία. Αυτή που εμπεριέχει όλη την ύπαρξη μέσα στις αρχέγονες δονήσεις και χθόνιες -και μη- δυνάμεις της. Κι επηρεάζει την ανθρώπινη φύση και ύπαρξη με τρόπους που ο σύγχρονος αυτοματοποιημένος άνθρωπος αδυνατεί να συλλάβει, να κατανοήσει και, πόσο περισσότερο, να αδράξει και να καναλιζάρει αυτές τις ισχυρές ενέργειες και να χειριστεί τα στοιχεία ή "στοιχειακά" τους. Για να "σύρει προς επιθυμητές κατευθύνσεις" την εύπλαστη πραγματικότητα! Το πόσο εύπλαστη και ανοιχτή προς όλες τις "κατευθύνσεις" ή διαστάσεις είναι, έρχεται να το επιβεβαιώσει με συγκλονιστικό τρόπο και η πιο προωθημένη επιστημονική γνώση, μέσω και της κβαντομηχανικής όπου ο παρατηρητής αποδεικνύεται και πειραματικά πως διαμορφώνει την "πραγματικότητα" , η οποία τείνει να υιοθετήσει όλες τις πιθανές εκδοχές. Και μια εμβρόντητη επιστήμη που ανακαλύπτει ξανά μια ξεχασμένη πανάρχαια γνώση..
 Αν και αργήσαμε μερικές ημέρες, προχωράμε σε ένα μικρό αφιέρωμα με αποσπάσματα από δικά μας -κυρίως- γραφήματα κι ένα αντιπροσωπευτικό, όμορφο βίντεο.

Ο Ένοικος...



" Αρχαίες μαινάδες σκίζουν τα ρούχα τους με ουρλιαχτά, κατασπαράσσοντας στα δάση τους παρείσαχτους καταπατητές.
Ο τράγος μέσα από τα σκανδαλιστικά μάτια της ομορφιάς και της χαράς, στον ιεραπόστολο χαμογελάει περιπαιχτικά.
Πολύχρωμες εικόνες από τρικυμίες πάθους παίρνουν σάρκα και οστά μέσα σε απόκρυφες ανεξερεύνητες θάλασσες του νου.
Η υπέργηρη δεσποινίς "συναινετική ορθότητα" κοκκινίζει σαν ξελογιασμένη παπαρούνα που αρπάει φωτιά, σπαρμένη σε απερίφραχτους αγρούς. Με τις επικυρηγμένες παραινέσεις του Μαρκήσιου Ντε Σαντ, τους βελουδένιους πόθους της γλυκόλαλης Σαπφούς και του Επίκουρου τη σοφή ηδονή.
Καθώς ο ήλιος εισβάλλει με ανοιξιάτικες υποσχέσεις στα πνιγηρά κελιά, ο Aσμοδαίος ψιθυρίζει βλάσφημα στο αυτί του θεοφοβούμενου μοναχού.
Αναμνήσεις θολές από οργιαστικής λάμψης τοπία, που θεσπέσια κοσμούνται από ξέγνοιαστα γυμνά κορμιά."
αποσπάσματα από το "Ο Παν Μέσα μας" - "Απαγορευμένο"

"Ένα από τα χαρακτηριστικά του σαμανισμού είναι η πτήση της ψυχής (έκσταση). Ένας σάμαν μπορεί να περιέλθει σε έκσταση με τη χρήση τελετουργικών χορών, με το άκουσμα ήχων από τύμπανα ή με αυτοσυγκέντρωση. Eίναι ένα ταξίδι με σκοπό την προσέγγιση άλλων κόσμων ή διαστάσεων ύπαρξης και την επίτευξη επαφής με κάτι που θα τους βοηθήσει, είτε είναι πνεύμα είτε είναι φυσική ή ζωϊκή δύναμη. "
αποσπάσματα από το ΣΑΜΑΝΙΣΜΟΣ

" Είμαστε η πρωινή αύρα που πάνω στα νερά του ποταμού γλιστράει.
Είμαστε το ανάλαφρο περπάτημα που ανατριχιάζει το δέρμα της λίμνης.
Είμαστε ο αόρατος χορός
που τη σκόνη σηκώνει στις όχθες και ολόγυρα τη σκορπάει.
Αέρινα είμαστε παιχνιδιάρικα χάδια που καλοπιάνουν τις φυλλωσιές.
Είμαστε του δάσους τα ύποπτα σουρσίματα
και τα απότομα από το πουθενά τριξίματα
που προειδοποιούν τους καταπατητές.
Είμαστε οι φύλακες των ανθέων και οι ένοικοι των κορμών.
Της πληρότητας και της πολυχρωμίας είμαστε οι τιμητές
και οι αέναοι ψίθυροι των μύθων.
Άλλοτε οι φιλήσυχοι και κάποτε ζαβολιάρηδες γείτονες
κι άλλοτε της ασέβειας οι οργισμένοι τιμωροί.
Τα θαυμαστά είμαστε παιδιά της Μεγάλης Μητέρας."
από το ΤΡΑΓΟΥΔΙ "ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ"



Αϊεεεέ! Αϊοοοό! Τίποτα δεν είναι μόνο του, τίποτα δεν μένει στατικό, τίποτα δεν είναι συνηθισμένο, τίποτα δεν παραμένει ίδιο! Και τίποτε δεν είναι νεκρό!
(Κανένας δεν μπορεί να μας πάρει την πιο ιερή έκσταση που μας δονεί! Και ο πιο ισχυρός δυνάστης είναι ανίσχυρος μπροστά στην πιο τρελή μας μέθη!)
απόσπασμα από το δικό μας χορό


Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Εμβολιασμοί της συμφοράς (κυριολεκτικά) και ανθρώπινα πειραματόζωα σε σκοτεινές ατζέντες...

“Ο άνθρωπος δεν μπορεί να δει με τα μάτια του, αν ο νους του είναι τυφλός”


Αεροψεκασμοί και Εμβόλια
Brucella freq 20450 (brucellosis) 1423, 748, 643, 695

Το 1946, η μελλοντική φαρμακευτική czar George Merck θα αναφέρει στην γραμματεία του πολέμου των ΗΠΑ, ότι κατάφερε να να κάνει όπλο την τοξίνη που εξάγεται από το βακτήριο Brucella και να την απομονώσει σε μια ακατάλυτη κρυσταλλική μορφή, χρησιμοποιώντας μόνο τα σωματίδια του DNA. Οι αεροψεκασμοί των κρυστάλλων μέσω των αεροπλάνων αναπτύχθηκαν σε πληθυσμούς Κινέζων και Κορεατών κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κορέας. Πολλοί βετεράνοι του πολέμου ανέπτυξαν αργότερα Σκλήρυνση κατά Πλάκας. Ο στρατός αναγνώρισε ότι η σκλήρυνση κατά πλάκας προκλήθηκε από τον ιό Brucella και κατέβαλε αποζημίωση στους βετεράνους.

Παρά το γεγονός ότι το μυκόπλασμα Brucella παραμένει αδρανές για δεκαετίες, μπορεί να προκληθεί από τα εμβόλια. Τα εμβόλια είναι υποχρεωτικά στο στρατό των ΗΠΑ από το 1911. Εκτός από την σκλήρυνση κατά πλάκας, αυτό το βακτήριο έχει συνδεθεί με μια ποικιλία ασθενειών, συμπεριλαμβανομένων του AIDS, του καρκίνου, του διαβήτη, του Πάρκινσον, του Αλτσχάιμερ και της αρθρίτιδας. Το 2000, ο Δρ Charles Engel του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας δήλωσε ότι το μυκόπλασμα Brucella ήταν υπεύθυνο για το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης καθώς και της ινομυαλγίας.
Σε αντίθεση με το αεροζόλ, τα κουνούπια ελέγχθηκαν ως παράγοντες διασποράς του παθογόνου. Στη δεκαετία του 1950, στο Εργαστήριο του Μπελβίλ, στον Καναδά ανάτρεφαν 100 εκατ. κουνούπια ανά μήνα. Στη συνέχεια αποστέλλονταν στο Πανεπιστήμιο Queens στο Κίνγκστον και σε άλλες εγκαταστάσεις όπου είχαν μολυνθεί με το κρυσταλλικό παράγοντας της νόσου. Ένα μεγάλο ξέσπασμα χρόνιας κόπωσης αναφέρθηκε το 1957 στο Punta Gorda, της Φλόριντα. Αρκετές φορές μια τεράστια εισροή κουνουπιών είχε αναφερθεί. Το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας ανέφερε ότι 450 άτομα ασθένησαν με χρόνια κόπωση εντός ενός μηνός. Πολλές τέτοιες δοκιμές έχουν διεξαχθεί σε πολίτες κατά τη διάρκεια των τελευταίων 50 ετών.

Ο Δρ Maurice Hilleman, επικεφαλής ιολόγος της Merck, δήλωσε πρόσφατα ότι το παθογόνο Brucella «μεταφέρεται» πλέον από όλους στη Βόρεια Αμερική κι ενδεχομένως σε όλο τον κόσμο. Το 1993, ο Δρ Shyh-Ching Lo ανώτερος ερευνητής στο Ινστιτούτο της παθολογίας Ενόπλων Δυνάμεων, πατεντάρισε αρκετά λοιμογόνα στελέχη του μυκοπλάσματος. Δήλωσε στους δικούς του κύκλους ότι προκαλούν το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης. Το Ινστιτούτο σήμερα ανακατασκευάζει την ισπανική γρίπη του 1918, την εισάγει σε σύγχρονες γρίπες για την ενίσχυση της θνησιμότητας της. Η ισπανική γρίπη σκότωσε 675.000 Αμερικανούς στο διάστημα 1918-1919.

Πολλοί από τους νεκρούς ήταν εμβολιασμένοι στρατιώτες. Ο καθένας που γεννήθηκε μετά το 1918 δεν έχει ανοσία στην ισπανική γρίπη. Από την 9-11 όλα τα αεροδρόμια των ΗΠΑ έχουν τεθεί υπό στρατιωτικό έλεγχο. Σύμφωνα με μια αξιόπιστη πηγή, υπάρχει ένα project γνωστό ως «τριφύλλι» που χρησιμοποιεί εγχώριες αερομεταφορές εφοδιασμένες με ειδικές δεξαμενές για να ψεκάζουν τον άμαχο πληθυσμό με μια ποικιλία χημικών ουσιών. Αυτός ο συνταξιούχος επιστήμονας της κυβέρνησης συνεχίζει λέγοντας ότι ανακατασκευασμένες εκδόσεις της γρίπης θα μπορούν να εισαχθούν σε εμβόλια μαζί με μια πιο ήπια ουσία του εμβολίου προκειμένου να επιβραδύνουν την εξέλιξη στο πιο θανατηφόρο συστατικό του.

Χημικές ουσίες στους αεροψεκασμούς αναφέρονται σε εθνικό επίπεδο κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας, οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν στη σύντηξη με κύτταρα του πνεύμονα, εξασφαλίζοντας την ευκολία της διείσδυσης και της μόλυνσης. Οι άνθρωποι θα περάσουν την γρίπη σε άλλους και στη συνέχεια, θα ξεκινήσουν να πέφτουν σαν τις μύγες. Αυτό θα προκαλέσει πανικό, ζήτηση για περισσότερα εμβόλια γρίπης, επιταχύνοντας έτσι τον κύκλο. Έτσι άτομα που δεν εμβολιάστηκαν θα κατηγορηθούν για τη διάδοση της νόσου. (δες την σειρά UTOPIA)

{ σημείωση από εμάς: μετά από δυο εκπληκτικούς και σίγουρα σοκαριστικούς κύκλους, που άφηναν ανοιχτή πόρτα και για τον επόμενο κύκλο (ποιοι, που δεν μπορεί να τους "αγγίξει" κανένας νόμος, και γιατί φτιάχνουν θανάσιμους ιούς με στόχο τη μαζική διασπορά στους ανθρώπινους πληθυσμούς και τι είδους δολοπλόκες, μυστικοπαθείς και ψυχοπαθητικές μεθόδους χρησιμοποιούν για να πετύχουν τους στόχους τους), η βρετανική και πολύ τολμηρά αποκαλυπτική σειρά "UTOPIA" διακόπηκε χωρίς ουσιαστικά εξηγήσεις, προκαλώντας την απορία και διαμαρτυρία πολλών τηλεθεατών...
Αναζητήστε την!}

Το 2002 το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών αγόρασε 286 εκατομμύρια δόσεις του εμβολίου από τον βρετανικό προμηθευτή Acambis. Η Washington Post ανέφερε το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ότι όλο το σύνολο του πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών μπορούσε να εμβολιαστεί εντός 5 ημερών. Συνακόλουθα, το Τμήμα σύνταξε ένα νόμο, γνωστό ως το μοντέλο έκτακτης ανάγκης της υγείας. Ο νόμος απαιτεί από οποιοδήποτε άτομο να εμβολιαστεί. Η μη συμμόρφωση του θεωρείται κακούργημα. Η τελευταία θεραπεία θαύμα που προωθείται από το ιατρικό κατεστημένο είναι τα γενετικά εμβόλια. Είναι όπως χαρακτηρίστηκε η τελευταία γραμμή της άμυνας μεταξύ των ανθρώπων και του μυκοπλάσματος.

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Stargates: επιστημονική φαντασία, επιστήμη & αρχαιολογία

Η ιδέα των Stargates  (="αστροπύλες") ενυπάρχει εδώ και περίπου μία δεκαετία, σε πληθώρα τηλεοπτικών σειρών επιστημονικής φαντασίας καθώς και μυθιστορημάτων.

Φυσικά και η παρουσίαση μίας θεωρίας μέσω αυτού του πλαισίου σκέψης, ίσως να οδηγήσει αρκετούς από εμάς στην γρήγορη απόρριψή της, πράξη όμως εντελώς λανθασμένη. Φυσικά και ως θεωρία πρωτοπαρουσιάστηκε στο ευρύ κοινό ως ένα καθαρά φανταστικό δημιούργημα αλλά όλα τα δεδομένα που απαρτίζουν τη δομή της θεωρίας είναι άκρως επιστημονικά όπως θα δούμε παρακάτω και ίσως να έχουν ανταπόκριση και στην αρχαιολογική πραγματικότητα.

Η ιδέα γεννήθηκε αρχικά (1994) ως τηλεοπτικό προϊόν στα studio αρχικά του Showtime channel κι έπειτα στο κατεξοχήν κανάλι εκπομπών επιστημονικής φαντασίας, Sci Fi. Η τηλεοπτική σειρά ονομαζόταν Stargate SG-1 και η βασική πλοκή της ιστορίας της διαδραματιζόταν ως εξής: Η Αμερικάνικη, πολεμική αεροπορία χρησιμοποιεί ως μέσο μεταφοράς μεταξύ πλανητών στο γαλαξία μία εξωγήινη “κερκόπορτα” στους αποδεκτούς νόμους της Φυσικής, μία αστροπύλη (stargate). Η αστροπύλη, σε σχήμα δαχτυλιδιού ανοίγει μία “σκουληκότρυπα” προς εξωγήινους κόσμους. Μία επίλεκτη ομάδα των Αμερικάνικων δυνάμεων γνωρίζει στο πέρασμά της υλικούς πολιτισμούς, ανώτερων τεχνολογικά. Οι συγκεκριμένοι πολιτισμοί λατρεύτηκαν ως οι ιδρυτές των αντίστοιχων ανθρώπινων πολιτισμών..
Σε πρώτο άκουσμα, αρκετοί απλά θα κουνήσουν αδιάφορα τους ώμους τους. Κι όμως τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά.

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Η ομορφιά...



Η ομορφιά δεν ισχυρίζεται τίποτα για τον εαυτό της.
Δεν χρειάζεται να το κάνει.
Η ομορφιά είναι.
Φαίνεται, ακτινοβολεί ως αυτόφωτη που είναι, μετέχει της ζωής για να την χρωματίσει και να την πλημμυρίσει με ευωδιές άνοιξης και θαλπωρή τζακιού μέσα στο χειμωνιάτικο διαπεραστικό ψύχος.
Η ομορφιά η πραγματική δεν απαιτεί, δεν κορδώνεται, δεν μετατρέπεται σε κατάρα μήτε σε αιτία δεινών, αντίθετα είναι σεμνή μέσα στη λάμψη και την απλότητά της και συχνά εύθραυστη σαν υπέροχο αγριολούλουδο. Το οποίο αδράττει την ευκαιρία να διεκδικήσει το χώρο και το χρόνο που του αναλογεί και του πρέπει μέσα στην άγρια βλάστηση της ύπαρξης.
Η ομορφιά είναι "νέκταρ μέλισσας και μπουμπούκια αγριοτριανταφυλλιάς πάνω σε σώμα ελαφίσιο" (να θυμηθούμε και κάποια λόγια του συγγραφέα Τομ Ρόμπινς). Είναι η θλίψη του ποιητή για έναν κόσμο που δεν τον χωράει και δεν τον καταλαβαίνει. Είναι η μοναξιά που αγκαλιάζει τη φύση της, είναι το γέλιο των εραστών που χαίρονται δίχως ενοχές το σμίξιμο των κορμιών τους, είναι το γέλιο της χαράς μπροστά στη μαγεία της στιγμής. Είναι η γλυκιά μελαγχολία και η βραδύτητα μέσα στους θορύβους, τα βιαστικά απλανή βλέματα, τα κλισαρισμένα λόγια και συνθήματα, τα δίχως γεύση φιλιά, τα δίχως πνοή λόγια και τους φρενήρεις κι άνισους ρυθμούς της μεγαλούπολης.
Η ομορφιά είναι ο ναυαγός στο ξερονήσι της ζωής που αρνείται να ενδώσει και να ενσωματωθεί στα σαλπίσματα της πασπαλισμένης με χημικά σκευάσματα και φανταχτερά μπογιατίσματα ασχήμιας και να παραδοθεί στις νόρμες του πρόωρου εκφυλισμού. Ακόμη κι αν αυτό της στοιχίσει πολύ ακριβά...

Αν πραγματικά σε γοητεύει, ανακάλυψέ την.
Αγκάλιασέ την στοχαστικά κι απαλά, όχι άσκεφτα και βουλιμικά, και γίνε κομμάτι της. Ο προστάτης και προστατευόμενός της συνάμα.



ανιχνευτής

Προσθήκη εκ των υστέρων: το παρακάτω βίντεο με το συνοδευτικό σχόλιο μας το'στειλε μια φίλη, ως συμπλήρωμα γι'αυτήν την ανάρτηση. Την ευχαριστούμε!



"Η ομορφιά είναι πολυπρόσωπη και υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι για να την εισπράξεις. Με όλες σου τις αισθήσεις αλλά και τις ανώτερες νοητικές λειτουργίες. Ένα μόνο από αυτά τα πρόσωπα είναι η μορφή. Ένα άλλο, πολύ πιο σημαντικό, είναι η αντίληψη που έχεις για την ελευθερία. "

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

ΟΤΑΝ ΤΟ ΜΝΗΜΑ ΡΑΓΙΖΕΙ


ΟΤΑΝ ΤΟ ΜΝΗΜΑ ΡΑΓΙΖΕΙ


Είναι ατελέσφορη και σχιζοφρενική
η πορεία μονίμως σε ευθείες γραμμές.
Θέλει να ριζώσει μέσα σου η γελοιότητα
αν όλο πιο συχνά ξεσηκώνεις
καμώματα κι ατάκες του παλιάτσου.
Άλλωστε γελοιοποιείται όποιος νιώθει ο ίδιος γελοίος.

Είναι ασυγχώρητα σκληρή η κατασκευή
των καθημερινών ρώσικων ρουλετών.
Των "δεν γίνεται αλλιώς" παραχωρήσεων,
των ατιμωτικών συμβιβασμών,
των υποταγμένων προσκολλήσεων,
των αταίριαστων ταυτίσεων.
Είναι αποκαρδιωτική δειλία
η αυτοϊκανοποίηση στη φαντασίωση του θανάτου.


Μα αν νιώθεις
πως μια ολάκερη ατμόσφαιρα περιρρέουσα
σε σκλαβώνει, σε ρουφάει, σε πνίγει,
γύρεψε τις οάσεις που ο αγέρας καθαρός φυσάει.
Γιατί ακόμα και στην πιο μεγάλη έρημο
υλοποιούνται τα εδάφη που βλασταίνουν
οι πιο γόνιμες και θαυμαστές υποσχέσεις ζωής.

Για σκέψου: Γίνε...
Ο σκαπανέας δίχως επιστάτες και ημερομίσθια.
Ο στρατιώτης δίχως στράτευμα και στολή
και ο αρχηγός χωρίς διακριτικά κι αρχόμενους. 
Ο εραστής ή ερωμένη δίχως όρκους και υπογραφές
για μια ωφελιμιστική, τσίγκινη, δήθεν αιωνιότητα.
Ο σύντροφος ή συντρόφισσα κι ο φίλος ή φίλη
που ωφελεί και ωφελείται δίχως να χειραγωγεί ή να χειραγωγείται.
Ο τρελός και μεθυσμένος μέσα στο μέγα ίδρυμα
βαλτώδους λογικής και γλιτσιασμένης νηφαλιότητας.
Ο έχων/έχουσα το μυαλό στους αιθέρες
δίχως να'ναι έρμαιο των ανέμων.
Ο ποιητής ή η ποήτρια
που τους αρνήθηκαν ένα αποστειρωμένο πόστο
στα εμπαθή γρανάζια της πλατωνικής πολιτείας.

Σε πείσμα 
κάθε νοικοκυρεμένης ομοιομορφίας,
    ευπρόβλεπτης αταραξίας, 
παγωμένης βουβαμάρας,
κάθε είδους νεκροταφείου.

 
Και ίσως τα μνήματα ν'αρχίσουν να ραγίζουν
και να σπάνε με υπέροχο πάταγο.
Και οι θαμμένοι ζωντανοί
έξω να ξεχυθούνε για να πάρουν πίσω 
τους ορίζοντες και τα θαύματα της ζωής.
Από τους εργολάβους και τους νεκροθάφτες της.

Αυτή κι αν είναι νεκρανάσταση!


 ανιχνευτής

" AΣΤΕΡΙ: Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ "



AΣΤΕΡΙ: Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

"  Είμαι ένα αστέρι. Στέκομαι στο πλανητικό στερέωμα απέναντί σου, αλλά εκατομμύρια μίλια μακριά από εσένα. Είμαι εκείνο το άστρο που σαν παιδί ξέχασες να μετρήσεις ή δεν πρόλαβες διότι σε πήρε ο ύπνος. Σε παρακολουθώ σιωπηλά από το παρελθόν να ζεις την καθημερινότητά σου στο τώρα, πάνω στο μικρό μπλε πλανήτη. Σε παρακολουθώ σιωπηλά από κάθε χρονική στιγμή κι από κάθε τόπο ταυτόχρονα. Είμαι άχρονο. Είμαι δίχως ιστορία. Είμαι όλη η ιστορία του σύμπαντος.
 Δεν θα μάθεις ποτέ το όνομά μου. Ίσως να μην αποκτήσω και ποτέ. Ίσως και να έχω χίλια ονόματα. Είμαι το αστέρι που ξεχνάς το ξημέρωμα και που βλέπεις μόνο την αυγή.

 Είμαι ο μαύρος αδάμας. Ένας εβένινος μεταξοσκώληκας που μεταμορφώνεται συνεχώς αλλάζοντας μορφή. Μουγκρίζω, περιδινούμαι, δημιουργώ και καταστρέφω. Είμαι ένα καλαμάκι που ρουφάει αχόρταγα ό,τι βρεθεί στον ορίζοντά μου. Είμαι η εν δυνάμει πεταλούδα.
 Με τα φιλιά μου ανασταίνω τη Θεά του Κάλλους και μαζί γεννάμε και τίκτουμε πέντε κορυφές και πέντε κόρες. Είμαι η Διάνοια που ξεπηδά μέσα από κάθε Ένωση. Είμαι το φωτεινό σκοτάδι. Είμαι το σκοτεινό φως. Eίμαι θεός που τρεμοπαίζει και θεοποιός που εκρύγνυται.

 Ζω στη γαλαξιακή σπείρα. Ζω στη ράχη ενός σαλιγκαριού. Βαδίζω ασάλευτα στο Γαλακτώδη Δρόμο. Η λάμψη μου ταξιδεύει μέσα από το Έρεβος και τη Νύχτα για να φωτίσει εραστές που κολυμπάνε στα μαύρα νερά της Στυγός, χρυσαφένιους Τελχίνες και φτέρνες που έμειναν αβάπτιστες. Είμαι μια κρεμ-άστρα. Κάθε φορά που κοιτάς τον ουρανό φαντάζεσαι να με στηρίζουν αόρατα νήματα. Ανύπαρκτα βέβαια. Διότι εγώ πέφτω σε μια ατέρμονη λούπα μέχρι να μην υπάρχουν άλλες ευχές για να εκπληρωθούν. Είμαι το Χάος. Είμαι η Τάξη. Είμαι κάπου στο ενδιάμεσο. Είμαι το στολίδι μιας κρυστάλλινης χειμωνιάτικης νύχτας μέσα σ'ένα καυτό καζάνι που λέγεται ζωή. Είμαι το στολίδι που κοσμεί την κορφή του χριστουγεννιάτικου δέντρου. Το κοιτάς και ασυναίσθητα ονειροπολείς. Γιατί κάπου μέσα σου ξέρεις ότι είμαι πολλά περισσότερα από ένα απλό μπιχλιμπίδι. Κάποτε με είδαν και ακολούθησαν τρεις μάγοι. Κάποτε είδα και ακολούθησα εγώ τρεις Μάγους. Έχει σημασία; Μάλλον καμία , διότι εγώ είμαι ακόμα εκεί και φωτίζω λαμπρά το δρόμο όλων των πιθανών και απίθανων Μάγων. Είμαι η μαγεία που ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια σου κάθε βράδυ.

 Είμαι το κάθε αστέρι που φώτισε το ουράνιο στερέωμα. Είμαι η μνήμη όλου του κόσμου. Είμαι η λήθη της αρχής και του τέλους. Είμαι όλες οι πιθανότητες και καμία. Είμαι το άναρχο όνειρο που ακόμα δεν συνετίστηκε. Είμαι η επιθυμία που ακόμα δεν θέλησες. Είμαι το αστέρι που στροβιλίζεται μέσα σου και που περιμένει απλά να το κοιτάξεις για να πυροδοτήσει τη σπίθα της αλήθειας. Ποιας αλήθειας; Εσύ θα μου πεις..."

ΜΑΡΙ-ΣΟΦΙ ΣΓΟΥΡΟΥ

πάρθηκε από το 14ο τεύχος (Δεκεμβρίου του 2016) του περιοδικού Nimbus, το οποίο αποτελεί ένα μικρό διαμάντι για τους αναζητητές "των εικόνων πίσω από και μέσα σε εικόνες", της γνώσης μέσα από την πλημμυρίδα και τον ορυμαγδό του infojunk, της λεγόμενης αιρετικής ή "μυστικής ροής" πληροφοριών. Αυτών δηλαδή που κάνουν τη διαφορά στη διαμόρφωση της πραγματικότητας ή πραγματικοτήτων που μας περιβάλλουν, σαν νέφη πιθανοτήτων ή κυματοσυναρτήσεων που περιμένουν την κβαντική τους κατάρρευση.
  Μέσα σε αυτόν τον (πολύ, αλήθεια) παράξενο κόσμο που μας φιλοξενεί και τον μεταφέρουμε σε κάθε βήμα, επιλογή, αστοχία, λύπη, χαρά, ανακάλυψη και υπέρβασή μας.

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Το δικό μας "αναστάσιμο μήνυμα" δεν μπορεί παρά να είναι μόνο αυτό:


Δεν σκοπεύω να αναφερθώ σε μυστικά διευθυντήρια και αόρατα εργαστήρια κατασκευής αδίστακτων τρομοκρατών στην υπηρεσία των όποιων σκοτεινών σχεδίων μιας μυστικοπαθούς και μισάνθρωπης ελίτ. Τα οποία κοστίζουν πάμπολλες ζωές αθώων ανθρώπων, που σπάνε σαν εύθραυστα στάχυα στο σφύριγμα απαίσιων ανέμων.

Σκοπεύω να μιλήσω για το "ζουμί" αυτής της ζοφερής ιστορίας που τείνει να στοιχειώσει σαν μακάβρια κατάρα τον όποιο ανθρώπινο πολιτισμό και τις προοπτικές να ακμάσει και να ευδοκιμήσει. Για το αποτέλεσμα που συγχρόνως αποτελεί και αίτιο στοχευμένης εκπόρευσης κυρίαρχων μεθοδεύσεων και εκδήλωσης αγκυλώσεων με παθογενή πυρήνα κι απονεκρωτικών κυριαρχημένων συμπεριφορών.
 Η ανθρωπότητα μοιάζει να έχει άνισα διαιρεθεί σε δυο κατηγορίες.
Δυστυχώς αυτή της  αποκαρδιωτικής πράγματι πλειοψηφίας  των σκιαγμένων, που διαφέρουν μόνο στο βαθμό της οξύτητας ή της έντασης των συμπτωμάτων σε κάθε πτυχή της ζωής τους.
- Εδώ να επισημάνω ότι το εύπλαστο πεδίο του υποσυνείδητου αποτελεί μεγάλη παγίδα και κερκόπορτα για χειραγώγηση από κάθε είδους προπαγανδιστές και δημαγωγούς, αλλά και συγχρόνως μεγάλη ευκαιρία εξέλιξης και υπέρβασης για όσους επιθυμούν να εξερευνήσουν τις λειτουργίες του και να τις χειριστούν με σκοπό την απελευθέρωσή τους -

Όσο για την άλλη κατηγορία -αν η ποιότητα και ο βαθμός ανεξαρτησίας της αντίληψης κάνει την ειδοποιό διαφορά- που σχεδόν αναφέρεται σε άλλο είδος ανθρώπων, κατά κάποιο τρόπο: Πρόκειται για μια μειοψηφία, ωστόσο πιστεύουμε όλο και πιο ελπιδοφόρα αυξανόμενη, εκείνων που κλείνουν αυτιά και γυρίζουν την πλάτη σε επίσημες ερμηνείες και διάτρητα, κακοστημένα πακέτα εξηγήσεων για το πώς λειτουργούν ή οφείλουν να λειτουργούν τα "πράγματα". Εκείνων που αρνούνται να δελεαστούν από ψυχαναγκαστικούς ήχους των σύγχρονων ύπουλων Σειρήνων, που απαξιούν να συμμορφωθούν με τις άνωθεν υποδείξεις, που αρνούνται να αποδεχτούν την επιβαλλόμενη τάξη πραγμάτων και τις νόρμες της, που δεν κιοτεύουν μπροστά σε απειλητικά νοούμενα και υπονοούμενα και εκφοβιστικούς  βρυχηθμούς, που δεν δειλιάζουν να ακολουθήσουν συναρπαστικές ατραπούς και δύσβατα μονοπάτια.  Πρόκειται για εκείνη την "πάστα ανθρώπων" που συχνά στοχοποιούνται μνησίκακα τόσο από τους πάνω όσο κι από τους κάτω και ακόμη πιο συχνά αποκαλούνται ταραχοποιοί ή ό,τι άλλο φορτισμένο με αρνητική σημασία για το ευρέως αποδεκτό κοινωνικό status. Πολύ συχνά αποκαλούνται ακόμα και τρελοί. Αν και αυτό περισσότερο ταιριάζει στην επούλωση ψυχικών πληγών παρά σε εκδήλωση ψυχικών παθήσεων και προβληματικών συμπεριφορών. Πρόκειται από απλούς ανθρώπους αλλά με συνειδήσεις σκληρές σαν καρύδια μέχρι δονκιχωτικές φιγούρες, μέχρι και εμβληματικές μορφές πολεμιστών, που μοιάζουν μερικές φορές να εισχωρούν στην κυρίαρχη μιζέρια από εναλλακτικά σύμπαντα. Και που τα λόγια, τα μηνύματα, οι δράσεις τους, οι αυτοσχεδασμοί και η ευελιξία τους, η δυσκολία καταχώρησής τους σε αναγνωρίσιμα κουτιά και φακέλους, προκαλούν την οργή και την εκδικητική αντίδραση. Τόσο των εποπτών του "ιδρύματος" όσο και των ιδρυματοποιημένων "τροφίμων", ώστε να δοθεί η "λύση" για να "αποκατασταθεί" η "ομαλότητα".

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

«Ο θεός είναι ένα σπουργίτι που κουτσούλισε μια πέτρα» ή «Απίθανες πιθανότητες και πιθανές απιθανότητες»

Σε μια γωνιά της πιο άνυδρης και αφιλόξενης για ζωή ερήμου κάποια ημέρα ξεκίνησαν εργασίες. Σκοπός των εργασιών ήταν να περάσει ένας αγωγός πόσιμου νερού προς ένα χωριό.

Όταν ολοκληρώθηκαν οι εργασίες ο αγωγός παρουσίασε μια μικρή διαρροή . Η πρώτη από μια σειρά πιθανών συμπτώσεων είχε συμβεί. Αυτό το μικρό σημείο της ερήμου δεν ήταν πια αφιλόξενο. Παρ όλα αυτά όμως ακόμα δεν είχε ζωή

Ένα σπουργίτι που έτυχε να περνάει κατέβηκε να πιεί λίγο νερό και να ξεκουραστεί. Φεύγοντας κουτσούλισε στην υγρή άμμο. Ο δεύτερος και σημαντικότερος παράγοντας της εξίσωσης είχε προστεθεί. Η άμμος μολύνθηκε με ζωή. Εκατομμύρια βακτήρια αποίκησαν μια μικρή πέτρα.

Μέσα σε λίγες ημέρες τα βακτήρια με τον μικρό για εμάς κύκλο ζωής μέτραγαν ήδη αρκετές γενεές.

Μάλιστα ανέπτυξαν και πολιτισμό. Από τα πρώτα βακτήρια είχαν μείνει μόνο κάποιες προφορικές παραδόσεις που μίλαγαν για τον θεό «Πουλί» ο οποίος δημιούργησε  την ζωή. Του είχαν χτίσει και ναούς και λατρευόταν συστηματικά. Έφτιαξαν και ένα βιβλίο με την ιστορία του πουλιού και με τις οδηγίες του για κερδίσουν τα βακτήρια μια θέση στον παράδεισο. Στο τέλος του βιβλίου υπήρχε και μια υπόσχεση ότι κάποια ημέρα θα επιστρέψει για να τα σώσει από την δύσκολη ζωή τους στο αφιλόξενο περιβάλλον της ερήμου.

Μια ημέρα το απόλυτο κακό χτύπησε. Ένας κακός θεός που κάποιοι ονόμασαν «Άνθρωπο» ήρθε και διόρθωσε την διαρροή με αποτέλεσμα να αρχίσει να στεγνώνει το νερό .

Ήταν προφανές ότι ο πολιτισμός τους έφτανε στο τέλος του.

Κάποια βακτήρια άρχισαν να προσεύχονται στο πουλί να τα σώσει.

Κάποια άλλα είπαν ότι έπρεπε να αναπτύξουν τεχνολογία που θα τους επέτρεπε να εγκαταλείψουν την πέτρα και να ταξιδέψουν πέρα από την έρημο οπού υπήρχε πιθανότητα να σώσουν το είδος τους.

 Κάποια από αυτά είχαν οραματιστεί ότι πέρα από την έρημο υπήρχαν εκτάσεις με νερό και άγνωστες μορφές ζωής. Θα έφταναν μέχρι τις κατοικίες των θεών πουλιών όπου υπήρχε αφθονία τρεχούμενου νερού και τροφής και θα ζούσαν ευτυχισμένα με τους θεούς τους.

Οι αντιδράσεις ήταν πολλές . Με την ταχύτητα που ταξιδεύουν θα χρειαζόντουσαν πολλές γενεές βακτηρίων μέχρι να φτάσουν στην άκρη της ερήμου και το τι θα βρίσκαν εκεί ήταν αβέβαιο . Τα ταξίδια με αυτές τις ταχύτητες σε τόσο μεγάλες αποστάσεις είναι αδύνατα. Για αυτό τον λόγο και οι άγνωστες μορφές ζωής δεν έχουνε επισκεφτεί την πέτρα τους ή απλώς δεν υπάρχουν
.
Τελικά τα βακτήρια πέθαναν προσπαθώντας να βρουν λύση και προσευχόμενα στον θεό πουλί για λύτρωση η οποία δεν ήρθε ποτέ.

Τα συμπεράσματα από αυτό το γελοίο παραμυθάκι:

1.       Μη ψάχνεις σκοπό στην ύπαρξη ζωής . Το πουλί στην ιστορία μας ικανοποίησε μια ανάγκη του. Η ζωή που άφησε ήταν απλά παρενέργεια

2.       Αν κάποια ανώτερη μορφή ζωής μας καταστρέψει μπορεί και να μην υπάρχει αιτία. Ο άνθρωπος στην ιστορία μας απλά διόρθωσε την διαρροή . Η καταστροφή του πολιτισμού των βακτηρίων ούτε που του πέρασε από το μυαλό ούτε τον ενδιαφέρει. Απλά βρέθηκαν στον δρόμο του

3.        Αν περιμένεις λύτρωση από κάποιο προηγμένο πολιτισμό ή κάποια ανώτερη ύπαρξη έχε κατά νου ότι μπορεί να αγνοεί την ύπαρξή μας ή να τον ενδιαφέρει να μας σώσει τόσο όσο ενδιαφέρει εσένα να σώσεις τα μυρμήγκια σε μια φωλιά που κατά λάθος πλημμύρησες με νερό στον κήπο σου

4.       Οι χρόνοι και οι αποστάσεις είναι σχετικές . Τα βακτήρια δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τον μικρόκοσμό τους και να κάνουν μια απόσταση που ένας άνθρωπος κάνει σε δευτερόλεπτα

5.       Σε ένα σύμπαν που εκτείνεται σε τιτάνιες διαστάσεις στον τρισδιάστατο χώρο και σε άπειρα επίπεδα στον πολυδιάστατο όλες οι απιθανότητες είναι πιθανές έως και σίγουρες


Το παρακάτω απλά για να έχουμε αίσθηση των μεγεθών 


Και αυτό


ventas

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Για αυτούς που αντέχουν την Σιωπή……


Για αυτούς που αντέχουν την Σιωπή……



Σιωπή………….πάνε δυο χρόνια ίσως και περισσότερα που απαρνήθηκα την αγαπημένη μου έκφραση, αυτήν που με πάει σ΄άλλους φανταστικούς κόσμους. Απαρνήθηκα τα ταξίδια της και όλα εκείνα που μου δίνανε το θάρρος να κατέβω σε κάτι μονοπάτια δύσβατα και σκοτεινά.
Και όμως μέσα σε όλη την οχλαγωγία του κόσμου άκουγα από την απέναντι μεριά να με φωνάζει η σιωπή, να με τραβάει μέσα στην χαοτική της αγκαλιά και να βάζει φωτιά σε ότι πήγαινε να γράψει η ψυχή.
Μου άφησε μόνο μάτια να βλέπω και λίγες νότες να παίζω για να μην τρελαθώ από τις εικόνες που κατέγραφαν τα μάτια μου.

Λίγες νότες για να απαλύνω τον πόνο και την θλίψη που μου προκαλούσε η κατάντια των καιρών.

Λίγες μόνο νότες για να χαλινέψω την οργή που με βασάνιζε κάθε βράδυ μέσα στα όνειρα της ψυχής μου.
Κάθε φορά που προσπαθούσα να δραπετεύσω από τις εικόνες των ματιών μου εμφανιζόταν η σιωπή άλλοτε σαν άγγελος και άλλοτε σαν δαίμονας καταφέρνοντας πάντα να με κρατάει με τα μάτια ανοιχτά.
Κοίτα μου έλεγε σαν παρηγοριά. Κοίτα καθαρά με πρόσταζε την άλλη. Μα τα μάτια μου την μια ήταν θολά από τα δάκρυα της θλίψης, την άλλη σκοτεινά από τα δάκρυα της οργής μα πάντα κάτι βλέπανε, κάτι σαν σκιές κάτι σαν φιγούρες από ασπρόμαυρη ταινία.
Και να που σιγά σιγά άρχισα να βλέπω λίγα χρώματα, μπορούσα δειλά δειλά να κοιτάξω τον ουρανό, μπορούσα να χαθώ μέσα στους ήχους την θάλασσας, μπορούσα να κοιτάξω το πιο ψηλό βουνό χωρίς να έχω τα μάτια ανοιχτά, χωρίς λέξη μπορούσα να μοιραστώ όλα μου τα συναισθήματα και ας τ΄άκουγε μόνο η σιωπή και ας τα ένιωθε μόνο το πρώτο όνειρο της μέρας.

Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Γιατί να υπάρχει κάτι και όχι το τίποτα;



Γιατί να υπάρχει κάτι και όχι το τίποτα;
του 

Όλοι έχουμε αναρωτηθεί, μάλιστα από μικρή ηλικία. Γιατί υπάρχει το σύμπαν; Ποιός είναι ο δημιουργός του; Ποιός είναι ο δημιουργός του δημιουργού; Τι είναι το “τίποτα”; Θα μπορούσε να υπάρχει μόνο αυτό; Γιατί τελικά υπάρχει κάτι, ό,τι κι αν είναι, όπως και αν προέκυψε; Ανησυχίες κι ερωτήματα του είδους προκαλούν πονοκέφαλο — και βέβαια όχι μόνο στους “κοινούς” θνητούς. Φυσικοί, μαθηματικοί, φιλόσοφοι και θεολόγοι έχουν να πουν πολλά για το όλο ζήτημα.

Όπως είναι αναμενόμενο, τελεσίδικη απάντηση σε ερωτήματα σαν τα προηγούμενα κανείς δεν είναι σε θέση να δώσει — τουλάχιστον όχι προς το παρόν. Πάντως, μια πρώτη εξήγηση για την ύπαρξη και το σκοπό ολόκληρου του σύμπαντος παίρνουμε όλοι, από τα πρώτα κιόλας μαθητικά μας χρόνια:

Το σύμπαν το έφτιαξε ο θεός.

Το γιατί το έκανε είναι καθαρά δική του υπόθεση, αλλά μια δημοφιλής αιτιολόγηση εγκαλείται συναισθήματα αγάπης. Ο θεός έφτιαξε τον κόσμο ολόκληρο λόγω της τεράστιας αγάπης που τρέφει προς τη φύση και κυρίως προς τον άνθρωπο. Όχι επειδή δεν είχε τίποτε καλύτερο να κάνει, ούτε επειδή βαριόταν. Εδώ που τα λέμε, από τη στιγμή που ο θεός είναι άχρονος, όπως επίσης μαθαίνουμε, ακόμη και την εκδοχή της βαρεμάρας θα μπορούσαμε να δεχτούμε (χωρίς ιδιαίτερη απροθυμία, ομολογουμένως). Όμως το πρόβλημα με τον θεό δεν αφορά μόνο στην αχρονικότητα αλλά και στην ίδια του την ύπαρξη ή φύση, αν προτιμάτε. Όταν ένα παιδί ακούει για πρώτη φορά ότι ο θεός έφτιαξε τον κόσμο, εύλογα αναρωτιέται: Ωραία, και τον θεό ποιος τον έφτιαξε; Η απάντηση που παίρνει είναι εξίσου ελλιπής και φυσικά αποτυγχάνει να απαλύνει την υπαρξιακή αγωνία: Κανένας. Ο θεός δεν είναι μόνο άχρονος, είναι και άκτιστος. Απλά υπάρχει. Τελεία και παύλα. Κάθε προσπάθεια περαιτέρω εξήγησης ή διερεύνησης αυτής της αλήθειας, απλά στερείται νοήματος. Ως όντα δεν έχουμε τις απαιτούμενες νοητικές ικανότητες, ώστε να συλλάβουμε το μυστήριο της ύπαρξης. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να θαυμάσουμε το μεγαλείο της.

Κάποιοι άνθρωποι σταματούν εδώ, επιλέγοντας να μην ασχοληθούν περισσότερο με ερωτήματα που δείχνουν να μην οδηγούν κάπου. Πολλοί άλλοι, όμως, είναι αρκετά ανήσυχοι για να μείνουν ικανοποιημένοι με την ιδέα ενός άκτιστου κι άχρονου δημιουργού, ο οποίος, κάποια στιγμή, για εντελώς δικούς του λόγους, αποφάσισε κι έφτιαξε όλα όσα βλέπουμε ή αντιλαμβανόμαστε γύρω μας.

Το μεγαλύτερο τζάμπα γεύμα
Στον συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Robert Heinlein οφείλεται η γνωστή ρήση “δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως το δωρεάν γεύμα” (“there ain’t no such thing as a free lunch”), που απλά συνοψίζει την ιδέα πως όλα τα πράγματα στον κόσμο έχουν ένα κόστος, έστω κι αν αυτό είναι καλά κρυμμένο. Το κόστος αυτό ενδέχεται να είναι χρηματικό, ενεργειακό, οικολογικό, κοινωνικό, πολιτικό κ.ο.κ. Για να το θέσουμε διαφορετικά, όλα τα πράγματα κοστίζουν και ποτέ δεν είναι δυνατό να πάρεις κάτι από το τίποτε. Κι όμως, ένα σύγχρονο κοσμολογικό μοντέλο υποδεικνύει πως υπάρχει τουλάχιστον ένα δωρεάν γεύμα. Μάλιστα το γεύμα αυτό είναι το μεγαλύτερο και πλουσιότερο που μπορεί να φανταστεί κανείς: Είναι το σύμπαν ολόκληρο.

Σύμφωνα με τη λεγόμενη Θεωρία του Πληθωρισμού (Inflation Theory), η ύλη, η αντιύλη και τα φωτόνια παρήχθησαν από την ενέργεια του κενού, που κάποια στιγμή απελευθερώθηκε ως αποτέλεσμα μιας μετάβασης φάσης (phase transition).

Πρόκειται για το μετασχηματισμό ενός θερμοδυναμικού συστήματος από τη φάση στην οποία βρίσκεται σε μία άλλη. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της μετάβασης φάσης, είναι η ξαφνική και απότομη αλλαγή μιας ή περισσότερων φυσικών ιδιοτήτων του συστήματος. Παραδείγματα μεταβάσεων φάσης αποτελούν η εμφάνιση υπεραγωγιμότητας σε συγκεκριμένα μέταλλα όταν αυτά ψύχονται κάτω από μία κρίσιμη θερμοκρασία, καθώς και η εξάτμιση του νερού όταν η θερμοκρασία του ανέβει πάνω από ένα επίπεδο.

Όλα αυτά τα σωματίδια έχουν θετική ενέργεια, η οποία όμως αντισταθμίζεται από την αρνητική βαρυτική ενέργεια κάθε πράγματος, που έλκει οτιδήποτε άλλο. Έτσι, η συνολική ενέργεια του σύμπαντος είναι μηδέν. Με άλλα λόγια, το σύμπαν αποτελείται από τίποτε απολύτως, όπως είχε σημειώσει κι ο αείμνηστος Douglas Adams.

Για την ακρίβεια, στην τριλογία “The Hitchhiker’s Guide To The Galaxy” η οποία, παρεμπιπτόντως, αποτελείται από πέντε βιβλία, ο Adams είχε παρατηρήσει ότι “[…] Όπως είναι πλέον γενικά αποδεκτό, το σύμπαν αποτελείται, σχεδόν εξολοκλήρου, από τίποτε απολύτως”.

Ευτυχώς για εμάς, το “τίποτα” του σύμπαντος αποτελείται από δύο μέρη: το θετικό και το αρνητικό.
Τώρα, η μηδενική συνολική ενέργεια του σύμπαντος, συνδυασμένη με τη Θεωρία του Πληθωρισμού, υπαινίσσεται πως το μόνο που χρειάζεται για να ξεκινήσουν τα πάντα είναι ένα απειροελάχιστα μικρό ποσό ενέργειας. Το σύμπαν τότε αρχίζει και παρουσιάζει πληθωριστικές τάσεις, χωρίς όμως να παράγει πλεόνασμα ενέργειας — αυτή παραμένει συνολικά μηδέν!
Η Θεωρία του Πληθωρισμού είναι ενδιαφέρουσα κι αν μη τι άλλο διασκεδαστική, στιγματίζεται όμως από την ίδια αδυναμία που ενυπάρχει και στο κοσμολογικό μοντέλο του υπέρτατου δημιουργού, ο οποίος με μία κίνηση (ή έστω με πολλές, π.χ., σε διάστημα έξι ημερών) κατασκευάζει το σύμπαν από το απόλυτο κενό. Εν προκειμένω, λοιπόν, πώς μας προέκυψε εκείνο το αρχικό, απειροελάχιστα μικρό ποσό ενέργειας;

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

" Ο Μοναχικός Φύλακας των Κόσμων "

  
Ο Μοναχικός Φύλακας των Κόσμων

Ναούμ Θεοδοσιάδης

Το σκοτάδι σκεπάζει το μικρό χωριό και σέρνεται πάνω στα σπίτια, πάνω στους δρόμους και στους ανθρώπους. Οι σκιές βαθαίνουν κι οι γλόμποι στα στενά σοκάκια φωτίζουν την ερημιά μ’ ένα αδύναμο κίτρινο φως. Οι πόρτες κλείνουν με μεγάλες σιδεριές και οι κλειδαριές γυρίζουν δυο και τρεις φορές για σιγουριά. Οι κουρτίνες στα παράθυρα τραβιούνται βιαστικά, κάποιοι θαρραλέοι όμως ρίχνουν κλεφτές ματιές στους ίσκιους του δρόμου. Κι οι ίσκιοι τους γνέφουν με τον τρόπο τους. Τα φώτα των σπιτιών σβήνουν κι η σιωπή ραγίζει που και που από μικρές παιδικές φωνούλες. Μια, δυο, τρεις. Και μετά:

«Σταματήστε πια. Σταματήστε και κοιμηθείτε», ψιθυρίζουν νευριασμένοι οι μεγάλοι. «Θέλετε να ‘ρθει η κυρα-Διάβα και να σας πάρει;»

Κι η σιωπή απλώνεται και πάλι μέσα στα σπίτια. Πιο έντονη αυτή τη φορά, ποτισμένη απ’ το φόβο. Μόνο ένας άνεμος που κατεβαίνει από τα βουνά, σέρνεται στους δρόμους και σφυρίζει στις γωνιές παράξενους σκοπούς. Ένας πολύ παράξενος άνεμος.
Κι όταν φτάνει η ώρα, που ο Θεός σπέρνει τα όνειρα στους ανθρώπους, εκείνος ο παράξενος άνεμος καλεί με μια μαγική πνοή, το μοναχικό φύλακα των κόσμων. Κανένας δρόμος δε δέχτηκε ποτέ το βήμα του, και κανένα μάτι ανθρώπου δεν ένιωσε ποτέ τη σκιά του. Μπορεί κάποιοι να τον ονειρεύονται, αλλά κι αυτοί ακόμα τον ξεχνούν μόλις τελειώνουν τα όνειρα. Μόνο οι αλαφροΐσκιωτοι έχουν τον τρόπο τους και τον καταλαβαίνουν όταν φτάνει. Δε μιλούν όμως ποτέ τους γι’ αυτόν πρίγκιπα της ερημιάς, το Μοναχικό Φύλακα των Κόσμων. Όχι, δε θα τους ακούσεις ποτέ, να μιλούν γι’ αυτόν. Μόνο μια φορά κάποιος απ’ αυτούς, μου μίλησε γι’ αυτόν...

Επιστήμονες απέδειξαν ότι η κλασική μουσική κατοικεί έναν ξεχωριστό χώρο, απρόσιτο από τον άνθρωπο



Φυσικοί που σχετίζονται με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό για την Πυρηνική Ενέργεια (CERN) δημοσιοποίησαν μια έρευνα πριν κάποιους μήνες, αποκαλύπτοντας ότι η κλασική μουσική υπάρχει σε ένα πεδίο της πραγματικότητας εντελώς απομακρυσμένο από τον τετραδιάστατο χωροχρόνο που κατοικεί ο άνθρωπος.

Οι επιστήμονες έκαναν μια έρευνα ρουτίνας για πεμπτοδιαστασιακή δραστηριότητα χρησιμοποιώντας τον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων, τον τεράστιο επιταχυντή σωματιδίων που έγινε πασίγνωστος με την απόδειξη της ύπαρξης του Σωματιδίου Χιγκς, όταν έπεσαν πάνω σε ολόκληρο το corpus της Δυτικής Κλασικής μουσικής, από τις ψαλμωδίες του 9ου αιώνα μέχρι τον Nico Muhly.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση τα αναρίθμητα έργα που φτιάχνουν αυτό το σώμα ρεπερτορίων υπάρχουν σε ένα συνεχές που εδρεύει πέρα από τα όρια της ανθρώπινης αντίληψης.

Το Ιμάτζικον



Το Ιμάτζικον – του George Henry Smith

Ο Ντάντορ έγειρε πίσω στο ζεστό μετάξι του καναπέ και τεντώθηκε νωχελικά. Ύστερα, άφησε τα μάτια του να περιπλανηθούν στο ψηλό ταβάνι του παλατιού του και μετά να χαμηλώσουνε στην όμορφη ξανθιά που ‘τανε γονατισμένη στα πόδια του. Η ξανθιά τελείωνε τη φροντίδα του άψογου πεντικιούρ του, ενώ η φιλήδονη καστανομάλλα με τους χυτούς γοφούς και τα σαρκώδη ολοκόκκινα χείλη έσκυβε να του ρίξει άλλη μια ρόγα σταφυλιού στο στόμα.

Περιεργάστηκε τη ξανθιά, που τ’ όνομά της ήτανε Σέσιλι κι αναλογίστηκε τις άλλες υπηρεσίες που του ‘χε προσφέρει στη διάρκεια της νύχτας. Ήτανε καλή, πολύ καλή. Αλλά σήμερα την έβρισκε βαρετή, όπως βαρετή έβρισκε και τη καστανομάλλα -πως τη λέγαν αυτή αλήθεια;- όπως βαρετές έβρισκε και τις χυμώδεις δίδυμες καστανομάλλες, όπως … Χασμουρήθηκε.

Μα γιατί, Θεέ μου, ήταν όλες τους τόσον εκνευριστικά ερωτιάρες και τόσο πρόθυμες να του ικανοποιήσουνε το κάθε κέφι και καπρίτσιο; «Θα ‘λεγε κανείς» σκέφτηκε με πικρόχολη γκριμάτσα, «πως όλες ήτανε δημιουργήματα της φαντασίας του. Ή μάλλον» -μόνο που δε γέλασε στη σκέψη- «σα να ‘τανε δημιουργήματα της μεγαλύτερης απ’ όλες τις εφευρέσεις του ανθρώπου: το Ιμάτζικον».

-«Ορίστε, δεν είναι ωραία;» έκανε η Σέσιλι και τραβήχτηκε πίσω για να θαυμάσει με καμάρι τη δουλειά της. Ο Ντάντορ ένιωσε γελοίος. Ύστερα, η Σέσιλι τον έκανε να νιώσει ακόμα πιο γελοίος, όταν έσκυψε και φίλησε με τα φλογερά κόκκινα χείλη της το δεξί του πόδι. «Ω Ντάντορ! δεν ξέρεις πόσο σε λατρεύω!» του ψιθύρισε.

Εκείνος αντιστάθηκε στον πειρασμό να δώσει μια γερή κλοτσιά με το φρεσκοπεριποιημένου πεντικιούρ πόδι του, στα ολοστρόγγυλα και προκλητικά της πισινά. Συγκρατήθηκε όμως, γιατί ακόμα και σε κάτι τέτοιες στιγμές, όταν η ζωή με τούτες τις γυναίκες άρχιζε να του φαίνεται εξωπραγματική, προσπαθούσε να ‘ναι όσο μπορούσε πιο ευγενικός μαζί τους. Ακόμα κι όταν η λατρεία κι αγάπη τους απειλούσαν να τον πεθάνουν από βαρεμάρα, προσπαθούσε να ‘ναι καλός κι ευγενικός. Έτσι αντί να κλωτσήσει τη Σέσιλι, προτίμησε να χασμουρηθεί. Το αποτέλεσμα ήτανε σχεδόν το ίδιο. Τα γαλανά μάτια της ανοίξανε διάπλατα από φόβο. Ακόμα κι η καστανομάλλα σήκωσε τα πελώρια μάτια της από το σταφύλι που κρατούσε και τα χείλη της αρχίσανε να τρεμουλιάζουν.

-«Δε δε σκοπεύεις να μας εγκαταλείψεις, ε;» ψέλλισε μ’ αγωνία η Σέσιλι. Ο Ντάντορ χασμουρήθηκε πάλι και της χάιδεψε αφηρημένα το κεφάλι.

-«Μόνο για λίγο, αγαπούλα».

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

ΔΙΑΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ





" ΔΙΑΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ "

Η σύγχρονη παρατήρηση από διαστημόπλοια και δορυφόρους της ΝΑSA αποκάλυψε ένα εκπληκτικό φαινόμενο που αφορά όλο το ηλιακό μας σύστημα: Όλοι οι πλανήτες έχουν ειδικούς ενεργειακούς κόμβους και όλη η ενέργεια αναδύεται στις πλανητικές σφαίρες, στοακριβές σημείο 19,5 μοίρες νότια ή βόρεια! Σχηματίζεται έτσι ένα κανονικό τετραεδρικό πρότυπο!
 Τα "κρυφά" αυτά τετράεδρα που χαρακτηρίζουν τους τρισδιάστατους πλανήτες, δείχνουν στους ερευνητές ότι κάποιες μη αναγνωρίσιμες σήμερα φυσικές δυνάμεις διέπουν την κίνησή τους, μέσω ενός χώρου ανώτερων διαστάσεων! Οι παλιοί ισχυρισμοί περί σημείων της γης που οδηγούν σ'άλλες διαστάσεις, δραματικά στο προσκήνιο!
 Εξάλλου, στα σημεία που οι ακμές των τετράεδρων εφάπτονται στην επιφάνεια των πλανητών, έχουμε "ιδιόμορφα" φαινόμενα ή σημάδια (όπως η κηλίδα του Δία, το "πρόσωπο" του Άρη, κλπ.)!
Στην εικόνα 1 η Γη, στην εικόνα 2 ο Άρης και στην εικόνα 3 ο Δίας.


το κείμενο με τον συγκεκριμένο τίτλο έχει να κάνει μ'ένα πολύ μικρό απόσπασμα από μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περιεκτική έρευνα του συγγραφέα και ερευνητή Παντελή Γιαννουλάκη, με τίτλο "Ιερή Γεωγραφία", "Μυστικό ταξίδι στην ενεργειακή Ελλάδα" -"Μια περιπλάνηση στον χάρτη των μυστικών της "ιερής" Γεωγραφίας του πλανήτη"- η οποία παρουσιάστηκε στο ένθετο του περιοδικού Τρίτο Μάτι τεύχος 55, Ιουνίου του 1996.

Επομένως, τώρα μπορούν να ξαναδιαβαστούν με ανανεωμένο ενδιαφέρον δύο άρθρα που έχουμε δημοσιεύσει εδώ, το ρώτο πάλι του Γιαννουλάκη:
  OI ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ 
 Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο φανταστική από κάθε προχωρημένη επιστημονική φαντασία; " Ong’s Hat ": - η πύλη για τις διαστάσεις

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Megapolisomancy: Η Μαγεία των Πόλεων


Megapolisomancy: Όρος που επινοήθηκε to 1890 από τον Thibaut De Castries στο «απαγορευμένο» βιβλίο: Megapolisomancy: A New Science of Cities.

«Η Πόλη δεν είναι παρά η τρισδιάστατη αρχιτεκτονική των παραστάσεων του εγκεφάλου. Ο εγκέφαλος μεταγράφει το χάος του Σύμπαντος, αυτο-κατασκευάζεται συνεχώς, μεταλλάσσεται και επεκτείνεται όπως μία πόλη, χαρτογραφείται και χαρτογραφεί, κατοικείται και κατοικεί. Οι λαβύρινθοι της πόλης σχηματίζουν ένα αρχιτεκτονικό ιερογλυφικό, ένα αόρατο σύμβολο που χρησιμοποιείται ποικιλοτρόπως, ασυνείδητα από τους ενοίκους, συνειδητά από τους κρυφούς επόπτες τους, συνειδητά και από πειρατές που συνδέονται με το σύστημα. Ονειρεύεσαι πόλεις; Δρόμους; Χάρτες και μπαλκόνια και υπόγειους σιδηρόδρομους και βιβλία; Ταξιδιώτες από άλλους σταθμούς του Χωρόχρονου, περνούν από τη μια πόλη στην άλλη, που στέκει η μια πάνω στην άλλη, η μια ανάμεσα στην άλλη, η μια κάτω από την άλλη. Όταν βλέπεις κάποιον να περπατά στο δρόμο, πώς είσαι βέβαιος ότι είναι στ’ αλήθεια εκεί;» Mauricio Santos-Lobos, The Spider Glyph in Time

Έπρεπε, με κάθε θυσία, να ανακαλύψω τί σήμαιναν όλα αυτά.

Ήταν άραγε ένα παιχνίδι του μυαλού, που σ’ έκανε να βλέπεις τις πόλεις με διαφορετικό μάτι; Ή μήπως ήταν μια μυστική πραγματικότητα, κάτι απαγορευμένο, κάτι που κανείς δεν συζητά;
Κανένας δεν γνώριζε τίποτε για όλα αυτά. Κανείς εκτός από εμάς.

Πάνω απ’ όλα ήταν μια εκκεντρική χίμαιρα. Μια νέα τέχνη ή μια νέα επιστήμη. Δεν ξέρω αν ήθελα στ’ αλήθεια να γίνω ο προφήτης της, αλλά οι Αστυμάγοι και τα φαντάσματα μερικών αγαπημένων μου συγγραφέων με παγίδευσαν στα οράματά της.

Τι σημασία έχει αν αυτό είναι ένα βιβλίο μου για την αναζήτηση κάποιων παράδοξων μυστηρίων; Τα μυστήρια δεν φανερώνονται ποτέ στους αναζητητές, μέσα από τις σκιές τα μυστήρια τους παρακολουθούν καθώς βαδίζουν μέσα στην πόλη, οι παρανοητικές οντότητες το ξέρουν ότι τις ψάχνεις, η μεγαλούπολη το ξέρει ότι είσαι χαμένος μέσα στο τιτάνιο κρυπτόγραμμά της. Σε βλέπει με μυριάδες αόρατα μάτια.

Η μεγαλούπολη με παρακολουθεί, είναι ζωντανή, το ξέρει ότι την κατασκοπεύω, το ξέρει ότι βγήκα για τη μεγάλη και μυστηριώδη περιπολία, την ακούω να με περικυκλώνει, τη νιώθω να με περιεργάζεται. Ναι, σαφέστατα με περιεργάζεται, μέσα από βλέμματα ανώνυμων περαστικών, από παράθυρα, από αντένες, από τζάμια αυτοκινήτων, μέσα από σχάρες υπονόμων, από βιτρίνες, από αδέσποτες γάτες, από κάμερες τραπεζών, από ταράτσες, από πόρτες πολυκατοικιών, από καθρέφτες μέσα σε καθρέφτες, από σκιές μέσα σε σκιές πίσω από σκιές πάνω από σκιές.

Ο συγγραφέας είναι καταδικασμένος να γράφει, κρυμμένος στο κρησφύγετό του κάπου μέσα στην πόλη. Θα εξερευνήσω όλα τα μυστικά του Megapolisomancy. Αν καταφέρω να βρω την έξοδο απ’ αυτόν τον λαβύρινθο, θα προδώσω σε όλους τον χάρτη του. Αν όχι, ελπίζω να μην χρειαστεί να ψάξετε τόσο πολύ για μένα, όσο έψαξα εγώ για τον Μαύρο Πυθαγόρα. Ίσως με δείτε να τριγυρνώ μέσα στη πόλη, άγνωστος ανάμεσα σε αγνώστους. Κανένας περαστικός δεν θα μπορεί να φανταστεί τι ετοιμάζω.

Μια νέα αστική μεταφυσική για τον 21ο αιώνα. 

Και, ταυτόχρονα, ένα καινούριο είδος μυθιστορήματος, η φανταστική λογοτεχνία της νέας χιλιετίας.

 MEGAPOLISOMANCY: ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ

ΕΙΣ-ΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙ-ΠΛΑΝΗΣΗ

Θέλησα να εξερευνήσω τα μυστικά των πόλεων, να εγκαθιδρύσω μια εμπνευσμένη αστική εξερεύνηση, να ανακαλύψω τον αόρατη χάρτη που απλώνεται γύρω μου μέσα στην πόλη. Επινόησα τον εξοπλισμό μου και βγήκα εκεί έξω, με προθέσεις που κανείς από τους διαβάτες γύρω μου δεν θα μπορούσε να φανταστεί, χάθηκα μέσα στη μεγαλούπολη για να αποκρυπτογραφήσω τους κώδικες της πολιτειακής κίνησης, τα σύμβολα, τους μαγικούς αστικούς νόμους. Θέλησα να εισέλθω σε εναλλακτικές πραγματικότητες. Να ατενίσω την απόκρυφη πόλη μέσα στην πόλη, εκείνη που κανείς δεν γνωρίζει, εκείνη για την οποία κανείς δεν συζητά, κανείς δεν τη βλέπει.

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Το Μυθικό Βουνό


Το Μυθικό Βουνό 
 Αναζητώντας το Σημείο που συνδέει τη Γη με τον Ουρανό

του Στέφανου Ελμάζη

Υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι που στη σύντομη ζωή τους καταφέρνουν να ζήσουν και να γνωρίσουν πράγματα που οι περισσότεροι από εμάς ακόμη κι αν ζούσαμε εκατό χρόνια δεν θα πλησιάζαμε καν.

Ένας τέτοιος χαρισματικός άνθρωπος υπήρξε ο René Daumal (Ρενέ Ντομάλ), ένα από τα πιο φωτεινά πνεύματα που γέννησε η Γαλλία. Ποιητής, λογοτέχνης, μεταφραστής ιερών κειμένων, μα πάνω απ' όλα ένας φλογερός αναζητητής της Αλήθειας.
Αυτή τη «φλόγα» κυνηγούσε διαρκώς σε όλη τη σύντομη ζωή του, από τις δύσβατες κορυφές της τέχνης μέχρι αυτές των ψηλών βουνών, για να ανταμειφθεί εκεί, μερικά χρόνια πριν το τέλος, ανακαλύπτοντας κάτι εξαιρετικά πολύτιμο...

Ο Ρενέ Ντομάλ γεννήθηκε στο Boulzicourt των Αρδεννών, το 1908. Έφηβος ακόμη, είπε στους έκπληκτους γονείς του πως «γράφει στίχους δίχως να το καταλαβαίνει». Σύντομα, η πρωτοποριακή ποίησή του άρχισε να δημοσιεύεται στα πιο γνωστά λογοτεχνικά περιοδικά της Γαλλίας πριν ο ίδιος κλείσει τα είκοσι.

Ήταν η εποχή του Ντανταϊσμού και του Σουρεαλισμού, και οι κορυφαίες μορφές των κινημάτων αυτών πρόσεξαν αμέσως τον Ντομάλ. Ο ιδρυτής του σουρεαλιστικού κινήματος μάλιστα, Αντρέ Μπρετόν, προσέγγισε το νεαρό ποιητή θέλοντας να τον εισάγει στους κύκλους του.
Ο Ντομάλ ωστόσο, βρισκόταν ήδη αλλού: είχε ιδρύσει με τρεις ακόμα φίλους του το λογοτεχνικό περιοδικό Le Grande Jeu (Το Μεγάλο Παιχνίδι) ονομάζοντας τους εαυτούς τους «απλιστές».
Οι απλιστές (από τη λέξη απλός) διαφωνούσαν με την πολιτική διάσταση του Σουρεαλισμού: η έμφασή τους βρισκόταν στη διερεύνηση της συνείδησης, την οποία προσέγγιζαν μέσα από πειραματισμούς με ψυχοτρόπες ουσίες που τους επέτρεπαν να συναντιούνται σε κοινά όνειρα και αστρικές προβολές.